از سخنان ملاصدرای شیرازی

معنای لطیف عشق

 گفتم: خدای من!

 دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم

 سر سنگینم را که پر ازدغدغه ی دیروز بود

 و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم،

 آرام برایت بگویم و بگریم،

 در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت:

 عزیز تر از هر چه هست،

 تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی ،

 که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی،

                                     من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام .

 که تو اینگونه هستی، من همچون عاشقی که،

 به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را،

                                          به نظاره نشسته بودم...

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی،

اینگونه زار بگریم؟

گفت:

عزیزتر از هر چه هست،

اشک تنها قطره ای است که، قبل از آنکه فرود آید عروج می کند،

اشکهایت به من رسید

و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم،

تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان،

چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی،

تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ،

فریاد بلند من بود که

عزیزتر از هر چه هست،

از این راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی،

پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی،

بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی،

می خواستم برایم بگویی، آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود،

جز نزول درد، که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی...!

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم، درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم

که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم،

تو باز گفتی خدا

و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم ،

تو بعد از علاج درد هم ، بر خدا گفتن اصرار می کنی،

همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم:

مهربانترین خدا! دوست دارمت...

گفت:

 عزیز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

گذشته ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر
با اعتماد، زمان حالت را بگذران
و بدون ترس برای آینده آماده شو

ایمانت را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز
شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن
زندگی شگفت انگیز است
                               فقط در صورتیکه بدانی چطور زندگی کنی

مهم این نیست که زیبا باشی

                      زیبا است که مهم باشی !
                                                            حتی برای یک نفر

کوچک باش و عاشق ...

                            که عشق، خود میداند آئین بزرگ دانستنت را.

بگذار عشق خاصیت تو باشد، نه رابطه خاص تو با کسی

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه ی پایان رسیدن.
****

هر روز صبح در زمین، آهویی از خواب بیدار میشود
و برای زندگی کردن و امرار معاش در صحرا میچرد

آهو میداند که باید از شیر سریعتر بدود
در غیر اینصورت طعمه شیر خواهد شد
شیر نیز برای زندگی و امرار معاش در صحرا میگردد
میداند که باید از آهو سریعتر بدود، تا گرسنه نماند
مهم این نیست که تو شیر باشی یا آهو ...
مهم اینست که با طلوع آفتاب از خواب برخیزی و برای زندگیت
با تمام توان
و با تمام وجود شروع به دویدن کنی

زلال باش ... ،‌ زلال باش ... ،
زلال تر از قطرات اشک
فرقی نمی کند که گودال کوچک آبی باشی
یا دریای بیکران، زلال که باشی، آسمان در تو پیداست

پس هر چه می خواهی از خدا بخواه
و در نظر داشته باش که
برای او غیر ممکن وجود ندارد و تمام غیر ممکن ها فقط برای توست

گذشته ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر
با اعتماد، زمان حالت را بگذران
و بدون ترس برای آینده آماده شو.

ایمانت را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز
شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.
زندگی شگفت انگیز است
                               فقط در صورتیکه بدانی چطور زندگی کنی.

مهم این نیست که زیبا باشی

                      زیبا است که مهم باشی !
                                                            حتی برای یک نفر .

کوچک باش و عاشق ...

                      که عشق، خود میداند آئین بزرگ دانستنت را.

بگذار عشق خاصیت تو باشد، نه رابطه خاص تو با کسی

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه ی پایان رسیدن.
****

هر روز صبح در زمین، آهویی از خواب بیدار میشود
و برای زندگی کردن و امرار معاش در صحرا میچرد

آهو میداند که باید از شیر سریعتر بدود
در غیر اینصورت طعمه شیر خواهد شد
شیر نیز برای زندگی و امرار معاش در صحرا میگردد
میداند که باید از آهو سریعتر بدود، تا گرسنه نماند.
مهم این نیست که تو شیر باشی یا آهو ...
مهم اینست که با طلوع آفتاب از خواب برخیزی و برای زندگیت
                              با تمام توان
                                            و با تمام وجود شروع به دویدن کنی.

زلال باش ... ،‌ زلال باش ... ،
زلال تر از قطرات اشک
فرقی نمی کند که گودال کوچک آبی باشی
یا دریای بیکران، زلال که باشی، آسمان در تو پیداست.

پس هر چه می خواهی از خدا بخواه
و در نظر داشته باش که
برای او غیر ممکن وجود ندارد و تمام غیر ممکن ها فقط برای توست.

ذهنم مانند امواج دریا مغشوش است و پر از تردید و نگرانی،

سال نو همگی مبارک

سرزمین را بسیار جستجوکردم پرنوروامیداست حرارت وبوی باران دارد عطرگل وبهارجاودان دارد اما افسوس مرغ بیشه ها قریب نمی دانست که روزی این زندگی راامیدی نیست وروشنایش را دیری نمی پاید

تقدیم به آنکه آفتاب مهرش هرگز درآستان دلم غروب نخواهد کرد0

امشب تمام ستارگان اسمان گریه میکنند،امشب تمام مرغان اسمان اشک میریزند،امشب اشکی از چشمی میریزد،امشب قلبی میشکند وصدای شکستنش به آسمانهامی رسد0اما افسوس نمیدانم چرا به گوش خدا نمی رسد0

0من صدای شکسته شدن قلبم را شنیدم0اما نمی دانم چرابه گوش خدا نمی رسد0نمیدانم خدایی هست0 اگر که هست چه خدای خاموشی،از این همه خاموشی دلم میگیرد ودوست دارم فریاد بکشم آخر با که بگویم درد این قلب شکسته را،آخر با که بگویم که قلب من عاشق قلبی است که با سنگ بیابان فرقی ندارد0

میخواهم آنقدرفریاد بکشم که صدای فریادم قلب خدا را به لرزه بیندازد0فریاد بکشم و دیوانه وار به خدابگویم آخر خدای خوب من تو چطور بنده ای آفریدی که از عهده اش برنمی آیی،چطورمیتوانی این همه ناعدالتی راببینی وبه صدا درنیایی0مگر نه اینکه میگویندبخشنده ای پس اگر گناهی مرتکب شده ام به درگاهت،به بزرگواری خودت ببخش0مگه نه اینکه میگویند تو رحیمی،پس رحمم کن.

خدایا خیلی سختی کشیده ام0 خیلی رنج کشیده ام به امید اینکه روزی در رحمتت را به سوی من هم بازکنی.

خدایا به او بگو با تمام بدیهایت دوستت دارم.آری باز هم میگویم تورا باتمام بدیهایت میخواهم گرچه توخیلی عذابم دادی.تو همیشه درمقابل چشمان اندوه بارمن غرق درشادیهای خودبودی.خوش باش که شادیت رامیخواهم.

خوش باش که خوش بینمت.

محبوبم!تو راه زندگیت را انتخاب کن،آرزو دارم تو وخوشبختی رادر کنارهم ببینم.آه تو چه حرفهایی به من میزدی حرفهایی که فقط بار سیاهی به روی قلبم می آورد.توهمیشه باخود می اندیشی که شب و روزنفرینم را توشه راهت میکنم.اما افسوس من هیچگاه نه بدیت را نخواستم ونگفته ام.وقتی با خود می اندیشم که تو در چه خیالی و من در چه خیال، خنده ام می گیرد خنده ای که از گریه غم انگیزتر است.آری محبوبم من روزهای سختی را پشت سر گذاشته ام اما فراموش نکن چشمان من همیشه در پناه این پنجره های سرد و یخ بسته ، هنوز چشم انتظارتوهستند.چشمان من این همه اشک بدرقه راهت کرد،که تنها تو بفهمی که چطوربا با تو یک رنگ وصادق بوده ام  ای کاش آن قلب سنگی که درون سینه ات یخ بسته است.زره ای ازقلب من خبرداشت ومن می بوسم آن قلب سنگی تو را که صادق بودی و با شهامت نخواستی و نمی خواهی به دروغ با من باشی.

همیشه و همه جا با تمام وجودم دوستت دارم

خدایا کفر نمی‌گویم،

پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

 مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی

 خداوندا!

 اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

 لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی ‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی

‌و شب آهسته و خسته تهی‌ دست

و زبان بسته به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تکرار کنانمی دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

آمده ام تا عاشقانه ترين شعرها را برايت بخوانم

از تمام ديوارهاى زمين به سلامت گذشته ام

دستانم رابگير

بگذار صادقانه در كنارت بمانم ...

مي دانى كه مدت هاست انتظار مى كشم...

من منتظرم...
منتظر يكى از همين روزهاى خوب خدا

 آن لحظه ، اين بندها گشوده خواهند شد...

مي دانى كه دير زمانى است دل به رنگين كمان  چشمانت سپرده ام ...

 به طراوت جنگل ها و صداقت درياهاشان ...

ولى ... نمى دانى كه ديگر تاب ندارم ...

 شانه هايم توان اين همه رنج را ندارد ...

تنهايى خيلى سخت است ....
 و اينك ، يگانه خداوند آسمانى من ،

نمى دانم چرا اين راه را پر فراز و نشيب آفريدى ؟؟؟ فقط مى دانم براى  پيمودنش به من چيزى به نام " صبر " عطا نمودى ... و يك قلب پاك !

 و آنگاه گفتى : بمان .

و من با دست خالى اما دلى پراز صبورى ، قدم در راه نهادم ...

و تو ، خودت ، قول دادى كه اگر بخوانمت ، اجابتم نمايى ...

مهربان ! هم اكنون ، از دورترين فاصله ها ،" تو" را مى خوانم ...

و اميد اجابت دارم ...!

به من قوايى عنايت كن كه متزلزل نگردم ... و نگهدار عشقم باش ... :

" باشد كه خود به بهترين شكل حافظش باشى "

ديگه نمى خوام بگم : باشد كه باشى ، حتى وقتى كه من نبودم ... ؛

 ولى به جاش مي گم :

" غصه نخور ، تموم مى شن فاصله ها

           سال نو همگی مبارک

"من تنها شدم"

یادته پروانه صفت چشم به چشم میدوختیم

مثل شمع و پروانه پای هم میسوختیم

اون روزا رفاقتمون خیلی ساده بود

حسادت دوستات به تو خیلی ضایع بود

می خوای پیشت من همین حالا برگردم!

من تنها شدم

یادته پروانه صفت چشم به چشم میدوختیم

مثل شمع و پروانه پای هم میسوختیم

اون روزا رفاقتمون خیلی ساده بود

حسادت دوستات به تو خیلی ضایع بود

می خوای پیشت من همین حالا برگردم!

بدونه من الان خیلی ها تو رو ترک کردن

به تو حسودی میکردن چون با من بودی

همیشه اون موقع ها دوسم داشتی چون پیشم بودی

یادته اون موقع ها عاشقم نبودی؟

واسه دوستی با من لایقم نبودی

پیش رفیقات گفتی میپوچینمش به زودی

گفتم باشه برو! از این کار نمیبری سودی

من تنها شدم!

دیگه به تو چه

خودم میدونم چی کار کنم تا از نو شه!

الان میخوای پیشم باشی

زودتر برو

حالا که معروفم فقط میگی میخوام تو رو؟

اون موقع ها بچه بودیم حالیمون نبود

عشق و عشقبازی تو بازیمون نبود

انگار نه انگار که با هم دوست بودیم

همدیگرو دوست داشتیم و دوست هم بودیم

شب و روز به من فکر میکردی

میدونم که الان میخوای پیشم برگردی

ولی اینو فهمیدم که چقدر خر بودم

البته اون موقع ها خیلی بچه تر بودم

تو رفتی من هستم

دیگه دستتو پس نده تو دستم

من هستم

چشمامو واسه ی گریه بستم من

اما دفتر زندگی رو نبستم

من رفتم تا بگم بهت

گوش کن!

جايي در قلب هر انسان وجود دارد كه در آن افكار تبديل به آرزو مي شوند و آرزوها به اهداف بدل مي گردند، جايي كه در آن هر غير ممكني؛ ممكن مي شود تنها اگر به هدف هايمان ايمان داشته باشيم. چند چيز هست كه براي يك زندگي شاد و موفق به آن نياز داريم ..اعتقادات..اهداف و آرزوها ..عشق ..خانواده و دوستان و از همه مهم تر اعتماد به نفس

**((عید قربان مبارک))**

روزي مرد نابينايي روي پله‌ ساختماني نشسته بود و کلاه و تابلويي در کنارش قرار داشت.روي تابلو خوانده مي شد:من نابينا هستم لطفا کمک کنيد.روزنامه نگاري از کنار او مي گذشت.نگاهي به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اينکه از مرد نابينا اجازه بگيرد تابلويش را برداشت، آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت سپس آنجا را ترک کرد. عصر آن روز،روزنامه نگار به آن محل بازگشت و متوجه شد که کلاه مرد نابينا پر از سکه و اسکناس شده است. مرد نابينا از صداي قدمهاي او روزنامه نگار را شناخت و از او خواست که بگويد بر روي تابلو چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چيز مهمي نبود،من فقط نوشته شما را به شکل ديگري نوشتم و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد. مرد نابينا هيچوقت ندانست که او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده مي شد: امروز بهار است، ولي من نمي توانم آن را ببينم !!!!!

خسته ام از نوشتن از عشق ... از نوشتن از اين همه احساس، خسته از اين كلمات كودكانه…

خسته از جستجو كردن، خسته از فراموش كردن بودنم ، فراموش كردن هستي ام...
خسته از بازيهاي بچه گانه، از بازي با اين همبازيهاي بچه تر از خودم ...
خسته از كشيدن منحني به شكل قلب و پرتاب تيري به سوي آن .... !!

خسته از دويدن براي رسيدن ، براي رسيدن به هيچ !
خسته از شنيدن نجواي ناله هاي عاشقانه عاشقي در كنج تنهائيهايش ...
خسته ام از اين اعتياد قلبم به عشق .... ! از اعتياد چشمانم به اشك، از اعتياد روحم به غم و غصه ...
خسته ام از اين قمار، از قمار دل ! قماري كه آخرش چه برنده باشي و چه بازنده، « بازنده اي » بيش نخواهي بود !

خسته از جارو كردن خرده شيشه هاي دل ...!! خسته از مرهم گذاشتن بر اين زخمهاي كهنه ...
خسته ام از كاروانسرا شدن دل !!! و به زير سؤال رفتن عشق .....
خسته ام.... خسته .... خسته ي خسته ..!! خسته ازاين صبر و انتظار، خسته از تكرار روزها ،
خسته شدم از روياي تو، خسته شدم از خودم ، خسته شدم از اين زندگي ...

به خودم چرا،
اما به تو که نمی توانم دروغ بگویم!
می دانم بر نمی گردی!
می دانم که چشمم به راه خنده های تو خواهد خشکید!
می دانم که در تابوت ِ همین ترانه ها خواهم خوابید!
می دانم که خط پایان پرتگاه گریه ها مرگ است!
اما هنوز که زنده ام!
گیرم به زور ِ قرص و قطره و دارو،
ولی زنده ام هنوز!
پس چرا چراغه خوابهایم را خاموش کنم؟
چرا به خودم دروغ نگویم؟
من بودن ِ بی رؤیا را باور نمی کنم!
باید فاتحه کسی را که رؤیا ندارد خواند!
این کارگری،
که دیوارهای ساختمان نیمه کاره کوچه ما را بالا می برد،
سالها پیش مرده است!
نگو که این همه مرده را نمی بینی!
مرده هایی که راه می روند و نمی رسند،
حرف می زنند و نمی گویند،
می خوابند و خواب نمی بینند!
می خواهند مرا هم مرده بینند!
مرا که زنده ام هنوز!
(گیرم به زور قرص و قطره و دارو!)
ولی من تازه به سایه سار سوسن و صنوبر رسیده ام!
تازه فهمیده ام که رؤیا،
نام کوچک ترانه است!
تازه فهمیده ام،
که چقدر انتظار آن زن سرخپوش زیبا بود!
تازه فهمیده ام که سید خندان هم،
بارها در خفا گریه کرده بود!
تازه غربت صدای فروغ را حس کرده ام!
تازه دوزاری ِ کج و کوله آرزوهایم را
به خورد تلفن ترانه داده ام!
پس کنار خیال تو خواهم ماند!
مگر فاصله من و خاک،
چیزی بیش از چهار انگشت ِ گلایه است،
بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر می میرم،
که دل ِ تمام مردگان این کرانه خنک شود!
ولی هر بار که دستهای تو،
(یا دستهای دیگری، چه فرقی می کند؟)
ورق های کتاب مرا ورق بزنند،
زنده می شود
و شانه ام را تکیه گاه گریه می کنم!
اما، از یاد نبر! بی بی باران!
در این روزهای ناشاد دوری و درد،
هیچ شانه ای، تکیه گاه ِ رگبار گریه های من نبود!
هیچ شانه ای!?

اگر .....

اگر کليد قلبی را نداری قفلش نکن

   به چشمان کسی نگاه نکن اگر دروغ خواهی گفت

  به کسی سلام نکن اگر خداحافظی در پيش است

  دست کسی را نگير اگر رها خواهی کرد

  به کسی نگو دوستت دارم اگر ديگری در فکرت است.

فراموش كردن تو زود است هنوز.

من تو را هر روز احساس ميكنم.

من تو را هر روز فرياد ميزنم.

من تو را هر روز خواب ميبينم.

من هنوز گرمي لبانت را بر گونه هاي خويش يادم هست.

من هنوز دلم تتنگ است

براي اون خنده هاي تو .

من هنوز ميميرم براي اون نگاه تو.

من هنوز ميبينم تو را در آینه دلم.

من هنوز تو را ميخواهم.

فراموش كردن تو زود است .

اگر .....

اگر کليد قلبی را نداری قفلش نکن

   به چشمان کسی نگاه نکن اگر دروغ خواهی گفت

  به کسی سلام نکن اگر خداحافظی در پيش است

  دست کسی را نگير اگر رها خواهی کرد

  به کسی نگو دوستت دارم اگر ديگری در فکرت است.

شبی از پشت يک تنهايی نمناک و بارانی٬تو را با لهجه گلهای نيلوفر

 صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم

پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های آبیِ احساس

تو را از بين گل هايی که در تنهاييم روئيد٬با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتی

دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی

و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم

تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی

خورشيد وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا٬ شايد خطا کردم.

تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا٬ تا کی٬ برای چه٬

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد

بعد از رفتنت يک قلب دريايی ترک برداشت.

بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت،

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت درياچه بغضی کرد.

کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد،

هنوز آشفتۀ چشمان زيبای توام

برگرد!

ببين که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

در اوج پائيزی ترين ويرانی يک دل

نمی دانم چرا؟

 شايد به رسم عادت و پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی

 باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم!!!

هر شب ستاره ی دنباله داری به خانه ات می فرستم

هر روز شبدر چهار برگی در کفش هایت می گذارم

هر لحظه برایت دعا می خوانم

تا زمانیکه ایمان بیاوری

دوستت دارم...

دارم...

 عشق درمن فروکش خواهد کرد

                                   چرا که تو عاشقم نبودی

 رنگ چشمانت برایم بیفروغ خواهد شد

                                     چرا که عشق را درچشمانم نخواندی

 صدایت گوشهایم را نوازش نخواهد کرد

                                    چرا که زمزمه عشق را درصدایم نشنیدی

 دستهایت نیز از دستهایم دور خواهد ماند

                                    چرا که دستهایم را به گرمی نفشردی

 تو مغرورتر میشوی ومن عاشقتر

                                    تو سنگدلتر ومن مهربانتر

 غرور درتو فروکش نخواهد کرد

                                    اما عشق درمن فروکش خواهد کرد

 واینسان من ازتودورخواهم شد

تو درحسرت نگاه وصدا ودستهایم بغض خواهی کرد

دلم می خواد بفهمی     

برای تمامی روزهایی که گرفتار،  خسته و یا عصبانی بودم    

برای تمامی روزها و تمامی نگرش هایم     

برای تمامی لحظاتی که سبب بی حرمتی،  بی احترامی و جدایی از خودم شده و موجب شده بود،  انعکاس رفتار دیگران در من چنان باشد که خود نیز همان رفتار را با خودم داشته باشم     

 یروز برای تمام تلاش هایی که کرده بودم تا دیگران دوستم بدارند گریستم     

برای تمامی خواسته هایی که میسرنشد    

 و برای تمامی کارهایی که فقط به خاطر خشنودی اطرافیانم انجام دادم و بازتاب آن در خودم جز خلاء روحی،  درد جسمی و خستگی بی حد چیزی نبود.     

دیروز گریستم

چون گاهی جز گریه کاری نمی توان کرد    

دیروز گریستم

به این خاطر که رنجیده بودم،  به این خاطر که مرا رنجانده بودند. و به این خاطر که من رنجور راهی نداشتم جز این که در،  دردی عمیق فرو روم. زمانی که در این درد فرو می روی،  رنج تو را بیدار می کند. 

يادته يه روزي بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زيرِ بارون که نکنه نامردي

 اشک هاتو ببينه و بهت بخنده   ... 

 گفتم اگه بارون نيومد چي؟

 گفتي اگه چشم هاي قشنگ تو بباره آسمون گريه ش ميگيره ...

 گفتم يه خواهش دارم ؛ وقتي آسمونِ چشام خواست بباره تنهام نزار ...

 گفتي به چَشم ...

 حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نمي باره ...

 و تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي ...

(سخته يکي بهت بگه ستاره شو ببينمت .. بعد يه کم  که بگذره بگه ديگه نيا ببينمت) 

نه؟

به نام خدای مادر

نامه ای به مادر عزیزم

مادر جان با سلام

ای مادر جان منم محمدت

ای امید من و شادی تنهایی من، به خدا این صدمین نامه بود

از چه رویی جوابم ندهی

به خدا خسته شدم. به خدا قلب من آزرده شده

هر وقت که به خوابم آیی، همچو مرغی مجروح پا برهنه به طرفت تاختم

بس که عکست به بغل بگرفتم، رنگ از روی منو عکس چو ماهت رفته است

بس که پیراهن تو بوییدم، بس که در حال دعا رو به سجاده تو اشک فشان  بالیدم

طاقتم رفته دگر – پاهایم سست شده – دلم بشکسته دگر

دائما می گویم کاش می شد بار دگر مادرم برگردد.

به خدا خسته شدم. به خدا قلب من آزرده شده

مادرم گر تو بیایی به خدا من به تو هیچ تقاضا نکنم

لحظه ای از پیشت جای دگر نروم – هرچه دستور دهی من بلافاصله انجام دهم

همه دم بر رخ ماه و قدمت بوسه زنم

جان محمد برگرد! جان محمد برگرد

دائما می گویم: کاش می شد مادر بار دگر برگردد

ای خدا ! او کجا رفته مگر – او هرگز دل بی مهر نداشت

او که می گفت به خدا دوری از ما سخت است

پس چرا منو تنها گذاشت

پس چرا ای مادرم تو به این چَشم تَرَم هیچ توجه نکنی

من هنوزم منتظرم

من هنوزم منتظرم

محبتت را پاسخ نخواهند گفت

صورتت را به مهربانی کس نخواهد بوسید

دستان سردت را گرمای دستی نخواهد گرفت

غمت را نمی پرسند ز چیست

تنهای تنها ، باید بروی

محبت و مهر و وفا سالیان ِ درازی است که به گورستان سفر کرده اند

مگر جنازه هایشان را خودمان دفن نکردیم؟

به همین زودی یادت رفت؟

در گورستانِ نامردی و بی شرمی؟

یادت رفته است که دیگر کسی عاشق نخواهد شد؟

کسی دیگر یادش نمی آید اشکهایت را

دیگر حتی کسی مرهمی برای زخم های دلت نخواهد شد

دیگر پای پنجره به انتظار محبت و عشق و عاشق شدن و رسیدن پیام خوش مباش

آن خبر نمی آید

هرگز نمی آید

یادت نرود!صداقت را خیلی وقت است که مدفون ساخته اند

هیچ نیست

نه نانی! نه دلِ خوشی! نه دل عاشقی و نه پیام خوشی در راه.

و نه محبت و صداقت و رفاقتی

دیگر پاسخی نمی آید

منتظر مباش